บทที่ 9 九
ทุกครั้งที่สายตาของเหยาเฉินมองชุนตอนที่ทุกคนเผลอ ใบหน้าของชุนที่มีภาพทับซ้อนของหญิงสาวที่เป็นรักแรกของเหยาเฉินอยู่บนใบหน้านั้นและมันทำให้เหยาเฉินระบายยิ้มออกมาแต่ทว่านัยน์ตากลับดูเศร้า เหยาเฉินสลัดความคิดออกไปแล้วหันไปบอกสาวใช้
"เสิร์ฟอาหาร"
"ค่ะคุณท่าน"
"เมื่อคืนนอนหลับสบายไหมชุน"
"ครับคุณท่าน อากาศที่นี้ดีมาก ๆ น่าจะเป็นเพราะว่าเรือนไม้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ผมชอบนะครับ"
"อืมดีแล้ว ถ้าชอบก็มานอนที่นี้บ่อย ๆ ได้เลยเท่าที่ชุนต้องการ"
"ขอบคุณครับคุณท่าน"
เสียงพูดคุยที่ดังขึ้น ทำให้ซีฮันที่อยู่ในห้องครัวได้ยินและมันทำให้ซีฮันระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย เพราะซีฮันรักธรรมชาติมากๆ เพราะบ้านเดิมของซีฮันอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ถูกตัดผ่านด้วยลำธารสายเล็ก ๆ แต่ตอนนี้มันถูกขายทอดตลาดเพื่อเอาเงินไปชดเชยให้กับญาติผู้เสียชีวิตที่พ่อของเขาขับรถชน
"เดี๋ยวผมไปเปลี่ยนชุดก่อนนะครับ"
"ค่ะ คุณซีฮัน" สาวใช้ต่างพากันหันหน้ามาแล้วตอบกลับ
การสนทนาที่ดูผ่อนคลายไม่เจาะจงพูดเรื่องใดเรื่องหนึ่งจนเกินไป จนผ่านไปสักพัก สาวใช้เริ่มเดินเข้ามาเปลี่ยนอาหารคาว เป็นของหวานและผลไม้ระหว่างนั้นเหยียนชุนมองออกไปนอกหน้าต่าง ที่เริ่มมีแสงแดดอุ่นๆ ตกลงกระทบกับสนามหญ้าที่ตอนนี้เริ่มมีคนเข้ามาเก็บสิ่งของต่างๆ ที่ใช้งานเมื่อคืนเพื่อเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อย
"ฉันอยากกินน้ำส้มคั้น ไปบอกมันคั้นให้ฉันทีนะ" เหยาเอินบอกกับสาวใช้ที่มาเสิร์ฟอาหารระหว่างที่กำลังจะเดินออกไป
"ค่ะคุณหนูเอิน"
ทันทีที่สาวใช้เดินมาในห้องครัวก็รีบถามหาซีฮัน "คุณซีฮันไปไหนแล้วล่ะ"
"ไปเปลี่ยนชุดนักเรียนน่ะแต่เดี๋ยวคงมาแล้ว...นั่นไง! นั่นไงมาแล้ว" สาวใช้อีกคนพยักพเยิดหน้าให้สาวใช้อีกคนมองตาม
"มีอะไรเหรอครับ" ซีฮันเดินเข้ามาในชุดนักเรียนแล้วถามพลางวางกระเป๋าเป้ที่มีหนังสือเรียนลงกับโต๊ะที่อยู่กลางห้องครัว
"คุณหนูเอินอยากดื่มน้ำส้มคั้นค่ะ"
"ได้ครับ"
ซีฮันรับคำอย่างไม่อิดออด จัดแจงคั้นน้ำส้มได้อย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว ไม่นานนักน้ำส้มคั้นก็ถูกเทใส่แก้วคริสตัล ซีฮันหันไปมองคนอื่น ๆ หวังว่าจะฝากเสิร์ฟให้กับเหยาเอินแต่ดูแล้วตอนนี้ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารสำหรับให้คุณท่านไปทานที่บ้านพัก
"ไม่เป็นไร" ซีฮันพูดกับตัวเองแล้วถือแก้วที่มีน้ำส้มคั้นยกออกไปให้กับเหยาเอินแทน
เสียงพูดคุยยังคงดังต่อเนื่องแต่ไม่ได้ดูสนุกเหมือนกับเมื่อคืน ในเมื่อตอนนี้ชุนเริ่มวางตัวนิ่งถอยห่างจากเหยาเอินในขณะที่เหยาเอินพยายามทำตัวใกล้ชิดนั่งติดกันจนเกินงามแต่กลับไม่มีใครว่าอะไร เพราะในเมื่อทุกคนเห็นด้วยกับเหยาเฉินที่ว่าอยากได้เหยียนชุนมาเป็นลูกเขย
เสียงฝีเท้าเดินที่เบา ๆ แต่มันทำให้สายตาคมมองตามอย่างสนใจเมื่อคนที่เดินมาคือผู้ชายคนเมื่อคืน 'ซีฮัน'
"น้ำส้มได้แล้วครับ" ซีฮันวางแก้วน้ำที่ข้าง ๆ จานผลไม้ของเหยาเอินแล้วรีบเดินถอยหลังออกจากโต๊ะอาหาร ทุกการกระทำของซีฮันอยู่ในสายตาของชุนทั้งหมด
ซีอันเมื่อรู้สึกถูกจ้องมองเขาจึงหันไปมองตามความรู้สึกก็เห็นสายตาของชุนที่กำลังมองเขาอย่างไม่ละสายตาท่ามกลางทุกคนที่กำลังลอบมองและสังเกตปฏิกิริยาของชุนกับซีฮันและเป็นเหยาเฉินที่ถามขึ้น
"ชุนรู้จักซีฮันด้วยเหรอ"
"ครับ" เหยียนชุนตอบในขณะที่ซีอันไม่ได้สนใจที่จะอยู่ฟังคำตอบ สองเท้าเล็กรีบเดินออกไปจากห้องอาหารทันที เพราะต้องรีบไปโรงเรียนให้ทันเวลา
"งั้นเหรอ...ไปรู้จักกันได้ยังไงล่ะ" เหยาเฉินยังคงถามต่อในขณะที่เหยาเอินก็ตั้งใจรอฟังคำตอบเช่นกัน
"แค่บังเอิญน่ะครับคุณท่านไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอกครับ" ชุนตอบแล้วใช้ช้อนส้อมจิ้มลงที่เนื้อแตงโมสีแดงฉ่ำเข้าปาก เพื่อบอกว่าการสนทนานี้ได้จบลงแล้ว ไม่รู้เหมือนกันทำไมเขาถึงเลือกที่ตอบไปแบบนั้นแบบตัดบทไปเลย แค่ความสังหรณ์ที่ทำให้ชุนบอกให้รีบตัดจบซะ
"สงสัยชุนคงจะได้ยินเรื่องของซีฮันจากที่มหาลัยใช่ไหมคะ"
"เอ่อ...ครับ" ชุนเออออไปกับประโยคคำถามของเหยาเอิน
"นั่นไง!เห็นไหมใคร ๆ ก็พูดกันไปทั่ว ซีฮันชอบทำตัวให้น่าสงสารจนคนอื่นต่างพูดกันว่าคุณพ่อกับคุณแม่รวมถึงเอินใช้แรงงานซีฮันเกินไปแต่จริง ๆ แล้วเราไม่ได้ใช้ซีฮันเลยนะคะ ซีฮันนั่นแหละอาสาขอทำงานสวนและงานบ้านเองต่างหาก" น้ำเสียงที่ออกมาจากปากเหยาเอิน ชุนรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังพูดแก้ตัวยังไงอย่างงั้นชุนนั่งฟังและคิดตามก่อนจะพูดออกไป
"พอดีผมเพิ่งนึกได้ว่ามีนัดทำงานส่งอาจารย์กับเพื่อนเช้านี้ครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ"
"ชุน! อย่าเสียมารยาท" เหยียนอวี่ปรามชุน
"ไม่เป็นไร เรื่องเรียนต้องมาก่อนอยู่แล้วไปเถอะชุน" เหยาเฉินพูด
"เดี๋ยวค่ะชุน"
"ครับ?"
"อย่าลืมมาหาเอินบ่อย ๆ นะคะ" เหยาเอินไม่พูดเปล่าเธอยังถือวิสาสะยื่นมือของเธอไปจับที่ท่อนแขนแกร่งของเหยียนชุนแล้วรั้งไว้เล็กน้อย
"ขอตัวก่อนนะครับ" ชุนพูดพลางเลื่อนเก้าอี้เข้าที่โต๊ะโดยที่ไม่ได้สนใจว่าตอนนี้เหยาเอินกำลังรอคำตอบแล้วมองใบหน้าหล่อของเขาอยู่หรือเปล่า
"ดูท่าทางรีบร้อน สงสัยจะเพิ่งนึกได้จริง ๆ ...คุณเราเตรียมตัวเถอะกว่าจะไปถึงเมือง เอาไว้เราค่อยโทรคุยกันนะอาอวี่" เหยาเฉินพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าตอนนี้ใกล้เวลาที่จะต้องเดินทางกลับฐานที่พัก
.........
ส่งท้ายตอนที่9
เหยาเอินที่เธออย่าร้าย
1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ
